Prawidłowy rozwój psychiczny, w tym m in. emocjonalność czy koncentracja wpływa bezpośrednio również na rozwój ruchowy. Jest to coś w rodzaju transakcji wiązanej – a związek ten będzie zatem przyczynowo – skutkowym zwany psychomotoryką. 

​

W prawidłowym rozwoju tej sfery bardzo duże znaczenie ma zaspokojenie podstawowych potrzeb dziecka związanych z poczuciem bezpieczeństwa i bliskości, a tu jednym podstawowym narzędziem w komunikacji pomiędzy nami okazuje się być właśnie dotyk.

​

W dobie dzisiejszych czasów rodzice jeszcze w oczekiwaniu na swojego malucha często zaopatrują się w różnego rodzaju gadżety, które miały stać się „niezbędne” przy codziennej opiece i pielęgnacji. Okazuje się jednak, że natura stworzyła nas idealnie, bez precedensu – stawiając na podstawowe formy komunikacji z dzieckiem, często bez zbędnych przedmiotów, gadżetów, które okazują się nie zastąpić tego co z natury wypływa… okazać się może, że wózek, łóżeczko, czy szumiący miś staje się dodatkowym elementem wystawowym naszego domu, a my zastanawiamy się dlaczego nasze dziecko nie korzysta z tych „dobrodziejstw”.

​

Od wielu lat prowadzi się badania, które dowodzą, że rozwój emocjonalny, poznawczy i społeczny dziecka w dużej mierze jest uzależniony od wczesnych doznań dotykowych. Tylko liczne, pozytywne doświadczenia dotykowe pozwalają dziecku wykształcić możliwości rozpoznawania  dotyku.

​

Często wykonując podstawowe czynności pielęgnacyjne nie zastanawiamy się jakie tak naprawdę znaczenie ma dotyk w procesie rozwojowym mojego dziecka. To właśnie receptory czuciowe dziecka tak szybko dają mu sygnał  - w jakim humorze jesteśmy i jakie nastawienie do niego samego i otoczenia mamy w danym momencie.  Zaobserwować możemy to np. kiedy w zdenerwowaniu mama karmi malucha (starając się czynić to w sposób mimo wszystko delikatny, bez gwałtownych ruchów) – on sam zdenerwowany odzwierciedla uczucia karmicielki. I tak uczuciami nakręcani wzajemnie – wpadają w spiralę przekazywanych uczyć. Takich sytuacji można mnożyć i jest jedynie niezbitym dowodem na to jak idealnie natura stworzyła tego małego człowieka, który w naszym mniemaniu jest „tabula rasą”. 

​

Poprzez  dostarczanie  bodźców  dotykowych kształtuje się u małego dziecka schemat ciała (somatognozja). Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno zdolność czucia ciała, odczuwania poszczególnych jego części oraz czucie bycia w przestrzeni i wykonywanych ruchów.  Wpływa  to  również  na  napięcie  mięśniowe i  koordynację.  O  wielkim  znaczeniu  schematu  ciała pisał Paul Schilder, który podkreślał, że jest on ściśle powiązany z tonusem mięśniowym, postawą i wrażeniami dotykowymi. Wykazuje on, że posiadanie wyobrażenia swego ciała jest potrzebne do wykonania każdego ruchu .

 

Shantala – skąd wywodzi się się ta technika masażu i co może nam zaoferować?

​

Rzecz działa się w Kalkucie (Indie). Tam właśnie na ulicy siedziała sobie kobieta mająca sparaliżowane nogi a masująca swe dziecię. Robiła to z miłością, spokojem i prostotą. Na owa kobietę natknął się Frederick Leboyer francuski położnik, fotograf i pisarz. Przypadkowe spotkanie okazało się początkiem rozpowszechnienia tradycyjnego indyjskiego masażu na skalę światową. Zainspirowany Leboyer w 1976 roku napisał książkę „Shantala. Un art traditionnel: le massage des enfants” (Shantala. Tradycyjna sztuka. Masaż dzieci).

​

Sztuka masażu Shantala jest bardzo prosta, nie jest on rodzajem masażu rehabilitacyjnego, zatem wykonywać go może każdy rodzic, a systematyczność jego wykonywania lepiej zaspokoi potrzebę kontaktu oraz dotyku naszego dziecka, umocni więź emocjonalną między nami, a tym samym zwiększy poczucie bezpieczeństwa dziecka.

 

Do zalet tego masażu zaliczyć możemy nie tylko uspokojenie czy wyciszenie malucha co w efekcie pomagać będzie w uregulowaniu snu malucha, ale i korzystnie wpływać będzie on na krążenie oraz stan skóry dziecka.

 

Często niedocenianym atutem jest tu poprawa naturalnej odporności dziecka, co jest skutkiem pobudzenia układu limfatycznego, a niemowlętom mającym kolki może pomóc w oddawaniu gazów i trawieniu.

 

Wprowadzając masaż jako codzienny „rytuał” nie tylko dawać będziesz maluchowi sygnał, że dziać właśnie się będzie to czego oczekiwać będzie zbliżając się „ku nocy”, ale i pamiętaj,  że są to Wasze wspólne chwile, które znacząco mogą wpływać na budowanie relacji pomiędzy Wami, relacji którą budujemy długotrwałym procesem – nie jednorazowym incydentem.